Wzorzec

Komentarz do wzorca

Portret, który daje rasie pierwszy paragraf wzorca, jest więcej niż wystarczający dla określenia tego psa: harmonijny, inteligentny, "wiejski" (odporny), wyniosły, elegancki, silny itd. Owczarek belgijski to rasa, która oferuje zarazem jakość dobrego psa pilnującego, wielką niezłomność i elegancję, dzięki czemu można uważać go jako jednego z lepszych psów.

Głowa

Określenie "dobrze cyzelowana", które otwiera paragraf poświęcony głowie, podkreśla istnienie elegancji tych psów, która nie jest bynajmniej kompromisem z ich "wiejskością". Głowa krępa, nieforemna pozbawia naszego psa tego co dodaje mu uroku. Dla uzyskania tego rezultatu trzeba spełnić kilka warunków. Przede wszystkim prawidłowe proporcje długości kufy i czaszki i ich równoległość. Jeżeli widzimy profil psa, przedłużenie linii kufy i czaszki nie powinno się nigdy krzyżować. Stop jest ważny w tej optyce: jeśli nie bardzo widoczny to powinien być obecny i nie znikać jak u chartów. Część wzorca poświęcona głowie analizuje starannie każdy szczegół. Ważna jest pigmentacja trufli, powiek, warg- to oczywiste. Każdy detal wzorca pokazuje głowę, która nie może wydawać się wątła jak również ciężka. Wzorzec wymaga warg jak węgiel, płaskich policzków, wydatnych łuków brwiowych i lekko migdałowych oczu. Dwa inne szczegóły zasługujące na uwagę: zamknięcie uzębienia i uszy. Wzorzec podkreśla, że preferuje się zgryz nożycowy, ale zgryz cęgowy preferowany przez owczarzy jest tolerowany. Owczarek kiedy prowadzi stado jest stróżem, zgryz cęgowy, przy którym siekacze górne nie ześlizgują się na dolne pozwala "szczypać" owce nie wyrywając wełny. Zważywszy, że wzorzec jest przed całą użytkowością, można pytać dlaczego nie preferuje się zgryzu cęgowego. Otóż dlatego, że może on łatwiej dawać wysunięcie szczęki lub żuchwy do przodu niż zgryz nożycowy. Preferowanie nożycowego jest sposobem uniknięcia prognatyzmu, poważnego potencjalnego defektu. Uszy powinny być trójkątne. Nie powinny być to trójkąty równoboczne, jak również nie powinny być zbyt długie. Ważne jest by były wysoko osadzone, stojące.

Szyja

Aby ładna głowa była doskonale położona potrzeba ładnej szyi. Szyja elegancka nie oznacza szyi prostolinijnej, a wręcz przeciwnie, lekko łukowatą.

Kończyny

Owczarek belgijski jest to pies stworzony do życia na wolnym powietrzu, nie obawiający się niepogody i ciężkiej pracy. Powinien cały być solidnie zbudowany, będąc jednocześnie zwinnym, dynamicznym, ekonomicznym w ruchach. Niezbędne zatem są mocne, umięśnione kończyny, prawidłowo ustawione oraz wysklepione, zwarte palce o grubych, elastycznych poduszeczkach. Piąty palec na tylnych kończynach (tzw. wilczy pazur) jest spotykany u tej rasy, jego obecność nie jest wadą. Można go usuwać w pierwszych dniach życia szczenięcia.

Tułów

Określenie "potężny bez bycia ciężkim" jest dobrym określeniem. Potężna budowa nie może nigdy kompromitować jego zwinności. Długość grzbietu powinna być taka sama jak wysokość w kłębie (idealny "Belg" powinien być wpisany w kwadrat) przy czym dopuszcza się lekkie wydłużenie grzbietu u suk z racji ich roli matek. Pierś nie może być zbyt wąska ani zbyt szeroka. Owczarek belgijski nie może przypominać rottweilera. Wszystkie części ciała muszą tworzyć harmonijną całość. Kłąb wysoko podniesiony, zaledwie pochylony zad, piękny, płynny ruch. Wzrost mierzony w kłębie: psy 62 cm, suki 58 cm - tolerancja do 4 cm w górę i do 2 cm w dół.

Ogon

Ogon jest szczególny, typowy dla rasy. Nie może być skrzyżowany ani zawinięty. Ma sięgać do stawu skokowego, w spoczynku opuszczony.

Szata

Włos krótki na głowie i przedniej stronie kończyn. Na stronie tylniej od łokcia do nadgarstka tworzy pióro. Na tułowiu włos długi, na szyi i piersi tworzy kryzę i kołnierz, portki na udach i pióro na ogonie. Sierść owczarka belgijskiego jest złożona z sierści okrywowej i wełnistego podszerstka. Maść czarna, mogą występować białe znaczenia na piersi i łapach.

Ruch

Psy te powinny poruszać się żywo, z zapałem, niezmordowanie. Kłus powinien być przemienny tj. przednia lewa noga stawiana jednocześnie z tylnią prawą, podczas gdy przednia prawa jest w pozycji z tyłu z lewą tylnią. Gdy pies porusza się kłusem dłużej może on ulżyć sobie przechodząc w innochód. Nie jest to w żadnej mierze potępiany sposób poruszania się, ale bardziej rażący i trzeba zawsze pomóc psu powrócić do normalnego kroku. Kłus ma być swobodny i posuwisty, krok długi, linia górna tułowia napięta.

Materiały przygotowała:
Amatorska Hodowla Psów Rasowych
"PORĘBIANKA"
Roland Jasłowski
Poręby 66
38-460 Jedlicze
woj. podkarpackie
tel. 0513-165-611
lub (0-prefiks-13) 43-529-89
e-mail: rolandibarbara@poczta.onet.pl